DUIWELSE VISHOEKE EN HEMELSE HUWELIKKE

Het jy al opgelet dat die Duiwel se vurk drie tande het.?

Ek is oortuig daarvan die die Duiwel ook die sogenaamde “treble fishing hooks” ontwerp het. ‘n “Treble hook” is ‘n kombinasie van drie enkel hoeke wat aanmekaar gesweis is. Die skade wat die hoeke aan die arme visse aanbring, veroorsaak dat baie minder visse suksesvol vrygelaat kan word na vangs. Gelukkig is dit die moderne neiging om nie “treble fishing hooks” te gebruik nie – juis vir die rede. Die hoeke kan ook ‘n huwelik op sy fondamente laat wankel…..…..

Vroeg verlede jaar het ek besluit om ‘n dubbel kayak te koop.
“Are you sure you want a double kayak? First prize would be two single kayaks”, se Buce van Stealth vir my. (Dit was diie eerste keer wat ek vir Buce ontmoet het)
“My wife and I like to do things together”

Ek koop toe die Evolution Duo en Bruce beveel aan dat ons aansluit by die Durban Paddle Ski Club.
Met die wettige formaliteite afgehandel by die klub, begin ek konsentreer op die visvang aspek van ons eerste “outing” die eerskomende Saterdag. Andree kan roei en ek kan visvang – ons doen mos dinge saam.

Vrydag gaan ek gou Kingfisher-toe om aas en ‘n paar stukkies toerusting te koop vir die vivang-sessie. Ek koop ook ‘n pragige helder oranje plastiek vissie omtrent 100mm lank. Dit het sommer drie “treble” hoeke aan. Dis die eerste “lure” wat ek koop en is baie in my noppies daaroor.
Oppad terug werk-toe stop ek by ‘n robot reg oorkant die ou Lion Match gebou.
Ek kan mos nie goed uitlos nie.
Ek haal die lure uit sy plastiek boksie om dit van nader te bekyk. Dit het selfs staalballetjies in wat die lure laat “rattle” as jy hom deur die water trek. Die ding MOET kan visse vang!

Skielik lệ die taxi agter my op sy toeter.
Die robot is groen. Ek trek vinnig weg maar stall die kar. En ek laat val die lure. Tussen my bene.
Die bleddie taxi druk nog ‘n paar keer op sy toeter en ek trek stadig weg. Nou moet ek versigtig ry. Oppad na die volgende robot-toe probeer ek voel-voel waar die lure is maar dit skuif net dieper in tussen my bene. Nou sit dit vas aan my broek, daar waar die gulp eindig.

By die volgende rooi robot probeer ek versigtig die treble hoeke losmaak. Hoe meer ek met die ding voeter, hoe vaster sit dit. ‘n Bus vol swart vrouens hou langs my stil. Een van hulle kyk af na my toe en klop die persoon voor haar op die skouer. Die oranje ding tussen my bene is redelik opsigtelik. Ek maak my bene effens toe en nou haak ‘n tweede treble hoek aan my broek.
Oppad kantoor-toe ry ek baie versigtig. Hoe meer ek my bene beweeg om die clutch en brieke te trap; hoe meer maak die lure hom tuis tussen my bene. Maar ek voel darem nie iets skerps teen my vel nie.

Gelukkig is my kantoor in ‘n Parkhome op die parkeerterrein van die bouterrein en ek hou langs my kantoor stil.

Wat nou? Ek kan nie eers my bene oopmaak om uit te klim nie. Die lure het beide van my broekspype gehaak.

“Zemvelo !!” skree ek. Dis die Zulu meisie wat vir my werk.
“Bring me the pair of scissors” vra ek toe sy in die deur staan.
“The scissors?” vra sy
“Yes, the scissors” Dis al wat gaan help.
Ek sit die Kingfisher sak oor my skoot.
Sy gee my die sker deur die venster aan en staan vir my en kyk
“You can go now” se ek vir haar.

Na drie of vier delikate snytjies aan die broek verwyder ek die lure.

Die volgende oggend by die Klub is die see redelik rustig. Dis besig om laagwater te word en af-en-toe breek ‘n brander oor die rotsrif wat geleidelik begin uitsteek, (“Vetchies Pier”).
‘n Ligte windjie waai van die see-af.

Ons roei om die rif na die diep water toe – waar ek gaan visse vang!
Soos dit enige ordentlike beginner visserman betaam het ek als moontlik saamgebring om voorsiening te maak vir enige moontlike gebeurlikheid. Daar is al die moontlike soorte aas, twee tange, handskoene, ‘n sker, ekstra hoeke en selfs ekstra lyn. Mens weet nooit nie…..
Maar ek wil eers die nuwe lure probeer.

Andree sit voor my op die kayak en sy kry instruksies om rustig voort te roei terwyl ek die lure entoesiaties aan die visstok en lyn vasknoop, want vandag gaan daar mos visgevang word.
Ek cast die lure agter-toe oor my skouer sodat ek kan trawl terwyl Andree roei.
Maar iets is verkeerd.

“Wat maak jy? Vra sy vir my.
Die lure se treble hoeke het aan haar hemp gehaak, net langs die reddingsbaadjie agter haar linker skouer.
“Sit doodstil”
Dis moeilik om die hoek by te kom en die momentum van die gooi het die hoek behoorlik in die hemp verstrengel.
“Sny die bleddie ding uit! “se sy na ‘n rukkie se gesukkel.
Die sker laat ‘n 50mm diameter gat in haar hemp voordat die hoek los is.

Toe ek die sker wegsit sien ek ‘n meter hoë deining aangejaag kom van links af.
Met die gesukkel met die hoek, het die wind ons ongesiens bo-op die rif gewaai.
Binne ‘n paar sekondes gaan daai deining bo-oor ons breek!

Ek gryp die spaan.
“Roei links, roei links !” skree ek. Ek wil he dat die kayak links moet draai sodat ons die deining van voor af kan slaan.
Andree verstaan verkeerd en sy roei aan die linkerkant met haar spaan. Dit vererger die situasie.
Maar die golf is op ons. En breek bo-op die kayak.

Die Liewe Vader alleen sal weet hoe ons regop gebly het. Ek onthou dat ek op ‘n stadium als gelos het en aan die kant van die kayak geklou het.
Ons is sopnat.

Maar Andree roei nog soos ‘n besetene.
“Jy kan maar ophou roei. Ons is oor die rif”
Sy gooi haar spaan neer.
“EK HET VIR JOU GESE JY MAG NIE HIER VISVANG NIE” skree sy. (Wat het dit met die saak te doen, wonder ek?)
“EK MAG HIER VISVANG EN EK VIR JOU GESE OM LINKS TE ROEI”
“EK HET LINKS GEROEI”

Oppad huistoe praat ons nie met mekaar nie.
Bloody treble hoeke!
‘n Paar weke later het ons die dubbel kayak ingeruil vir twee enkel kayakke.
First prize, soos Bruce gese het.

Nou kayak ons lekker saam.

REPORTING FOR (MEDICAL?) DUTY

They call him the “Bulldog” - and with good reason.
The chairman of our paddle ski club is only shoulder height but nobody messes with Johnny Vassilaros when it comes to the well-being of the paddle ski club.

With the proposed development of a small craft harbour on the site of the club, tempers flare up from time to time between Johnny and the Durban City Manager in the press. There is an imminent court case in July 2010, to save Vetchie’s pier and the clubs situated along the beach. Johnny has no problem in referring to the City Manager (Dr Mike Sutcliffe) in the press as “The Big Boss/ Spoilt Child/ The Emperor.

On 23 January 2010 I reported for my annual week-end duty at the clubhouse (about the same size as our house). Johnny was fuming. The guy that should have done duty with me had advised Johnny that he was not available. (He is no longer a member of the club).
Without much ceremony I was referred to a list of duties that had been stuck on the wall:

Wash the floors.
Wash the (plastic) furniture.
Dust the cupboards.
Wash the dishes.
Clean away the sand at the kayak wash bay.
Wash the stoep.
Answer the phone.
Clean the toilets.
Ensure that the main gate remains locked at all times.
Ensure that the log book is signed by all members of the club.
Ensure that every craft that launches has a valid sticker.
Etc, etc.

“And don’t forget the windows” Johnny added as he handed me a crispy-clean dish cloth.
As he was leaving to fish, he shouted over his shoulder:
“Oh, and keep an eye out there for the guys. If somebody drowns, you are responsible”
“Good thing I was in the Army” I replied.

Just my bad luck that Adai had remained in Pretoria for an extra couple of days when I’m doing duty at the club, I thought.

The log book:
Everyone that launches, is required to enter details in the log book that shows the member’s name, vessel number, departure time; and upon return, arrival time, fish caught and fish released.

Beware the guy (we have only one female member) that forgets to record his time of beaching.
Johnny has a system:
“When somebody forgets to record his time of arrival from the sea”, Johnny told me, “I will wait till 2am the next morning and then phone his home number”.
“Invariable the wife will answer the phone and I will tell her that her husband seems to be lost at sea. Obviously the guy will get hell from his wife and then we will follow-up with a disciplinary hearing.”

As I said, you don’t mess with Johnny.

In between washing furniture, dusting cupboards, washing windows, etc. the phone rings continuously.
“What are the guys catching?” they ask. – I don’t know, not one of the 25 fishermen has returned.
“What will the weather be like tomorrow?” I don’t know – check Windguru.
“Is my son there?” – I don’t know, what is your son’s name? I can check the log book.

“Nice job with the windows” Johnny said when he returned from the surf at about 11 am. No fish.
“Do you want some lunch?” he asked.
“No thanks, I brought some sandwiches” I replied.
“I did not ask you whether you brought sandwiches - I asked you if you wanted some lunch!”
“That’ll be nice”, I surrendered.
About twenty minutes later he returned with a massive bacon and egg toasted sandwich wrapped in foil.
Obviously not from your regular “Take-Away”. Where he organized this from, I would not know.

I left washing the floors till last and since my “shift” ended at 4:30pm, I started washing the floors at 3:45 pm.
Man, you have no idea how much sand +- 100 wet, sand-covered feet can deposit on a floor!

Broom in hand and exhausted, I retired to the (swept) stoep at about 4:15 pm
All fishermen had returned by then. They had caught shad, kingfish, mackerel, grunter, etc.
Looking over the glassy sea I could not help but feel somewhat deprived of utilizing the ideal conditions.

Then I noticed an elderly man with a Jack Russel dog approaching from the beach.


He reminded somewhat me of a smaller version of Oupa. Snowy white hair and a beard.

“The name is Blackbeard” he said as he stepped onto the stoep.
“Captain Cook” I said in reply as I reached out for his hand.
“No honestly”, he said, “the beard may be white now, but it used to be black”
“Ok, I’m Pierre”

‘When last did you have your prostrate checked?” he asked.
I looked at him.
“Uh.. my prostrate?”
“When last did you have it checked?”
“Uh.. about 2 years ago?. “ (Actually it’s more than 4 years)
“Not good enough. How old are you?”
“59”
“You must have your prostrate checked every 3 months”
I looked at him.
“Ok”
“I used to be Chairman of the club, but my name does not appear on the board”, he said.
I peek around the corner to the notice board and it’s confirmed – there’s no Blackbeard on the list of chairmen since the 1970,s
“You’re right” I said.
“I had a prostrate operation last week” he said. “It’s my third time. The first time they scraped me. The second time they (…I cannot remember what he said), and this time I had an operation”
“Are you OK now?”
“Is that Greek still Chairman of the club?”
“Do you mean Johnny Vassilaros?”
“I used to be Chairman of the club. I lost a good friend through prostrate cancer two weeks ago. He left it too late, you see”
“I’m sorry”
“Women get breast cancer and men get prostrate cancer”, he added
“I guess you’re right.”
“It’s the tablets, you see. They make me pee. I want to pee every 5 minutes. When people ask me how I am, I say I’m fine, but they don’t know I want to pee every 5 minutes.”
“There’s a toilet at the back” I pointed out.
“No, its OK for now . You must have your prostrate checked”

Then the telephone rang.
Somebody wanted to know what the status with the Duzi marathon is. Sorry, wrong club.

When I went outside again, Blackbeard and his Jack Russel had disappeared.

It was 4:30 pm. when I locked the main gate, thinking about the amusing dialogue between me and Blackbeard.

Or was it?

NO WASH WOK

"Get yourself a stainless steel wok" het iemand 'n paar jaar gelede op die BBC foodchannel gese.Ek weet hoekom hulle so se. Ons vlekvye staal potte brand altyd die kos aan as jy vir 'n oomblik wegkyk. As jy wil "stir-fry", is dit wat jy will he. Die kos moet effens aanbrand terwyl jy roer. Woks wat met Teflon behandel is, werk nie vir my nie. Die kos wat jy stir-fry kook net.

Ek bel toe Boardmans in die Pavilion.
Nee, se hulle, hulle het nie voorraad nie. Ek moet hulle tak in Overport probeer.

"No, we don't have stock." se die mense in Overport.
"Do you want an authentic Chinese wok?"
"Precisely," se ek baie opgewonde. Nou kom ek iewers in my quest vir die ultimate stir-fry.
"Go to Maan Hing in 23 West Street. They will have what you're looking for."

'n (moeilike) Telefoonoproep bevesting dat hulle voorraad het.

23 West Street is in die middestad en etenstyd vra ek vir Piet om my daar af te gooi en om die blok te ry terwyl ek die wok koop.

Eers dink ek ek is in die verkeerde plek. Die winkel is styf gepak met lanterntjies, poppies,porselein bakkies, ens. ens.
Praat van 'n "bull in a china-shop" dink ek.
Geen teken van kookware nie. Om nie eers te praat van woks nie.

Piet is besig om sy petrol uit te ry en ek vra iemand:
"Do you have woks?"
Die chinaman knik sy kop hewiglik.
"How much?" vra ek.
"One hundled Lands" se hy.
"OK" se ek en hy verdwyn soos 'n skim agter die toonbank.
Eers dog ek hy't geval, maar toe ek oorleun sien ek daar is 'n trap na 'n kelder-toe of iets.

Toe hy terugkom is die wok reeds toegedraai.
"This is a stainless steel wok?" vra ek.
Die chinaman knik sy kop hewiglik. Hy gee die wok vir my so half langs die kant van die toonbank om.
Vreemd, dink ek. Wat het hy nog in die kelder wat nie uitgestal word in die winkel nie, wonder ek.Piet wag vir my en ek betaal gou.

In die kar maak ek die wok oop.Dit is nou wragtag outentiek, kan ek dadelik sien. Die wok is vol hamermerke en die handvatselis 'n stuk wilgertak waardeur 'n gat gebrand is, in die lengte (nie geboor nie).
Maar dit lyk nie vir my soos vlekvrye staal nie. Ek ken mos die subtiele verskil in kleur tussen staal en vlekvrye staal.

Ek vra vir Piet om by die Buxtons Sentrum te stop naby die werk. Daar is 'n Chinese Restaurant. Die eienaar sal sekerlik weet of dit 'n vlekvrye wok is of nie.

Die restaurant is leeg behalwe vir die kort Sjinese mannetjie wat agter die toonbak papiertjies sorteer.
Ek groet vriendelik, en hy lyk nie baie entoesiasties om ook vriendelik te wees nie.

"I just bought a wok at Maan Hing" se ek.
"Aaaah, good wok, good wok!" se hy nou vriendeliker.
"I was wondering if it's a stainless steel wok"

Hy kyk oor sy brilletjie vir my. Ek wonder of iets verkeerd gese het.
"You want stainless steel wok, you go to Jo'burg" se hy kort-af en begin weer sy papiertjies sorteer.

Duidelik het ek 'n kat in die sak gekoop dink ek.Hy draai om en begin kombuis se kant-toe stap.
"But how do you prevent your woks from rusting when you wash them?" se ek vinnig voor hy verdwyn.
Hy steek vier voete vas. Hy draai om en kom stadig nader. Hy stop toe sy neus amper aan myne raak. Ek leun eintlik bietjie agteroor.

"NO WASH WOK! NEVER WASH WOK! ALWAYS WIPE WOK!" Hy skree amper.

Hy vlieg om en verdwyn vinnig kombuis se kant-toe.
Ek is verslae.
"Ok", se ek, "I won't wash wok" maar hy is reeds weg.

Nou, na 'n paar jaar is dit nog steeds my favourite wok. Ongelukkig het ek die handvatsel afgesaag wat seker 'n sonde is as jy in ag neem dat dit dalk 'n sesjarige kind in Sjina was wat die wok gemaak het.

Ek is nou-nog nie seker of dit vlekvrye staal is of nie. Maar dit het nooit geroes nie.
Die rede?

Ons NO WASH WOK!